ဝန္မင္းေဝခ်ီ သို႔ (TO MINISTER WEI CHI)
- Details
- Category: ကဗ်ာ
- Published on Saturday, 07 January 2012 12:36
- Written by မႏွင္းပြင္႔
- Hits: 1790
လုလင္ရြယ္ျဖိဳး..ျမင့္အမ်ိဳးတို႔
ပိုးဝတ္အစံုဆင္ကာသ...ၾကံဳခဲဒုကၡ..ဒီဘဝ..တဲ့
ခုေတာ့ေနာ္..မြဲေဆးေဖာ္ငတ္ဘိျခင္း..ပညာရွိအဆင္းကြဲ႔...။
နားေထာင္ပါဦး..ဝန္မင္းငဲ့
က်ဳပ္အေၾကာင္းစံုလင္..ကရုဏာထိပ္ထား
ေက်းဇူးလဲမ်ားပါရဲ့..။
ႏုမ်စ္ပ်ိဳလြင္ငယ္စဥ္တံုးက..ခ်န္ဂန္းနယ္တခြင္
ေရးျပန္ဖတ္ျပန္..ျခယ္မႈန္းျပန္နဲ႔
က်ဳပ္ကေလာင္..ေျပာင္လွပါသတဲ့
ဖြဲ႔ကဗ်ာစီမဆံုး...သီကုန္းပန္းသြင္
ယွဥ္ခ်င္ယွဥ္မလား..ထိပ္ဆံုးမွာေပ်ာ္..
ဟိတ္အေက်ာ္အေမာ္..လူေဇာ္ကဝိေတြက
အေဖာ္အေလွာ္လုပ္ပါရေစကြဲ႔..ဆိုလာခဲ႔...။
ဒါနဲ႔ေပါ့ေလ..ဒီေလာက္ဟုန္းဟုန္းေတာက္ေနမွေတာ့
ဘုန္းဘုရားေအာက္မွ..အခစားမဝင္ရင္
စင္ေတာ္ကဘယ္ေကာက္ပါ့မလဲ..ထင္ေပၚမွျဖစ္မွာကိုး..။
တိုင္းက်ိဳးျပည္က်ိဳး..သယ္ကာပိုးဖို႔
စိုးဟယ္မိုးဟယ္..တာဝန္လြယ္ဖို႔
ဖယ္ဟယ္သန္႔ဟယ္..အသေရဆယ္ဖို႔
က်ဳပ္လာခဲ႔တယ္..ထင္တစ္လံုး..နဲ႔..။
ဒီလိုနဲ႔ကာလေတြေႏွာင္း..အျမင္ေျပာင္းလာ
က်ဳပ္သီခ်င္းေကာင္းေတြကလဲ..ေလာကနဲ႔အျမင္တိမ္းေစာင္းေအာင္
ဗိန္းေဗာင္းတီးတတ္သကိုး...
ေရၾကည္လာႏိုးနဲ႔က်ဳပ္မွာ..ျမည္းတစ္စီးနဲ႔နယ္ေျပာင္းတာကိုက
တစ္ဆယ့္သံုးႏွစ္ၾကာေညာင္းသဗ်ား..။
အခုေတာ့ေနျပည္ေတာ္မွာ..ေႏြဦးေပါ့..
မနက္ဆိုေၾကးရတတ္ေတြအိမ္ေရွ႔
ယို႔ယို႔ေလးရပ္တယ္..။
ညေနညိဳရင္..ဖုတ္ေထာငး္ေထာင္းထေအာင္
ကဆုန္ေပါက္ေနတဲ့ျမင္းထြားၾကီးေတြၾကား
လမ္းသလားတယ္..။
ခါးသီးနာၾကည္းတာေတြကိုမ်ိဳသိပ္လဲ
သူၾကြယ္တို႔ရဲ့စားေတာ္ပြဲက်
စားႏုတ္စားေပါက္ေအးခဲခဲေတြက
ရင္ကိုထုိးခြဲတယ္..။
တစ္ခါမ်ားမေတာ့...ေရႊနန္းကသဝဏ္လႊာေရာက္
ေပါက္ေပါက္ေျမာက္ေျမာက္ရွိသူေတြ
ဘုန္းေတာ္ေအာက္ဝင္ေစတဲ႔
က်ဳပ္လဲေရာက္မဲ့ေရာက္မွေတာ့ ထိပ္ပဲဟဲ့လို႔
စိတ္ထဲထည့္မိေသးရဲ့..။
ခုေတာ့လဲက်ဳပ္ဘဝ..မလွမပနဲ႔
ပ်ံလမ္းေပ်ာက္တဲ့ငွက္မ်ိဳး
မိုးနတ္ကလက္မခံ..မာန္ေလွ်ာ႔ရျပန္
ကန္ထဲသြား.. အားေလ်ာ့ခဲ့ျပန္..
မဟန္ေတာ့တဲ့ေရနည္းငါးေပမို႔
ျမဴးသြက္ခ်င္ေပမဲ့..ကူးခတ္တာကိုေတာင္ေမ့ေလ်ာ့ခဲ့ျပီ..။
အလီလီနဲ႔..ဝန္မင္းေစတနာဂရုဏာေတြအတြက္
ဆပ္မကုန္ပါဘူး..ေက်းဇူးၾကီးလွပါရဲ့.
မတန္မထိုက္ေပမဲ့...ကံလိုက္တယ္ဆိုရမလား
အမ်ားနဲ႔ၾကံဳ...လူစုံတိုင္း
က်ဳပ္လိုငနဲမ်က္ႏွာမြဲရဲ့..အလၤကာစာကဗ်ာေတြကို
ကိုးကားေျပာဆိုသတဲ့ေလ.....ကိုင္း...။
ဒါနဲ႔..ဝန္မင္းနဲ႔ထိုက္စြာ
အရိုက္အရာအသစ္ခ်ီးျမွင့္ခံရသဆို
အို..မုဒိတာလဲပြားမိပါရဲ့..။
တဖက္မွာေတာ့..လံုးလံုးၾကီးအၾကပ္ရိုက္
ပ်က္စီးျခင္းကပ္ဆိုက္ေနတဲ႔
က်ဳပ္ကိုယ္က်ဳပ္..စက္ဆုပ္မိတယ္..။
ေဝဒနာႏွိပ္စက္..ေျခကမ်က္နဲ႔
စိတ္အားေလ်ာ႔လာ...
ထြက္ေတာ္မူနန္းကခြာေတာ့မယ္..။
အေရွ့ကိုဦးတည္..ပင္လယ္ဆီက်ဳပ္သြားမယ္
ကမ္းစပ္မွာတစ္ခန္းရပ္မယ္..။
ေရႊျမိဳ႕ေတာ္ကိုေက်ာခိုင္း..ေတာပိုင္းမွာအေျခခ်
ဒကၡိဏေတာင္တန္းလွေတြနဲ႔ေဝျမစ္ၾကည္ၾကည္
ရည္ေမွ်ာ္တမ္းတလြမ္းရေတာ့မယ္....။
ဆိုေတာ့ဝန္မင္းေရ
ပကာသနကင္း..ရိုးရွင္းတဲ့အစာဆိုတာ
တစ္သက္မွာ..တစ္ခါသာတစ္ဆုပ္ၾကဲေပမဲ့
ခ်ိဳ႕ငဲ့သူအတြက္..အၾကင္နာတစ္လွည္းပါဘဲ..။
ဝန္မင္းေက်းဇူးၾကီးလွပါရဲ့
သို႔ေပမဲ့..အေတာင္ျဖန္႔မိ္ျပီမို႔
ေလွာင္ခ်ိဳင့္ထဲတန္႕ခ်ည္႔..ေနမျဖစ္ေတာ့ဘူး
ေလရူးနဲ႔အတူက်ဳပ္ေျပးေတာ့မယ္
ေဝးသထက္ေဝးရာဆီ........။
TU FU (712-770)
TANG DYNASTY
Translated by Ma Hninpwint
(This poem is translated from Tu Fu selected poems.Tu Fu might have been just weeping over starving scholars from that era but the poem kinda amazingly reflects brain drain and struggling educated people from our country, Burma.)
Notice: Undefined index: data in /home/maukkha/public_html/plugins/system/jsocial_comments/libs/jsocial_tools.php on line 238
