တံတားေပၚက မနက္ျဖန္

ဆရာေတြ...
သကၠရာဇ္တစ္ခုကို
စီးေမ်ာလိုက္ပါရင္း
ဒိုက္ပံု... အမိႈက္ပံုနဲ႔
တည့္တိုး ... တိုးမိ
စိတ္ေသာကလည္း ... မဖိစီးခဲ့ရာ။

ဒါေပမယ့္..
ကေလးေတြအတြက္ ... စဥ္းစားရင္း
မ်က္လံုးဖြင့္ၿပီး ... အိပ္ေပ်ာ္ခဲ့ရညေတြ
စိတ္ဒဏ္ရာကို ... ေဆးထည့္
လိႈက္စားလာတဲ့ .. ဒဏ္ရာေဟာင္းမို႔
ပင့္သက္ကို... အခါခါခ်မိ။

ဒါေၾကာင့္လည္း ...
မ၀ံ့မရဲျဖင့္ ... စိုးၾကည့္ေနမိ
အျပစ္ကင္းတဲ့... မ်က္ႏွာေလးေတြ
တိမ္ၿပိဳမယ့္ .. မိုးေအာက္က
ကေလးငယ္ေလးေတြ
ထီးမပါ .. မိုးကာမရွိ
အလုပ္ခြင္ေတြဆီဘက္ကို
ခ်ိန္ခြင္လွ်ာကသာ...။

တကယ္လို႔မ်ား...
ဖေယာင္းတုိင္ မီးေလးတစ္ခုနဲ႔ပဲ
က၊ ခ စတဲ့ .... ဗ်ည္းကဗ်ာေတြ
A B C D ... သီခ်င္းေလးေတြ
ဒါကို (+) ေပါင္းၿပီး ... ဒီဟာက (-) ႏုတ္
ဒါကို (X) ေျမႇာက္မွ ... (-:-) စားရမယ္
ဒါမွ လူတန္းေစ့ (=) ညီမွ်စြာ ေနရမွာေပါ႔လို႔
ေျပာျပလိုက္ရင္ ... သူတို႔ေလးေတြ
လွည့္လာၾကမွာလား ...။

တကယ့္... တကယ္မွာ
ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့
အခု... တံတားေလးေပၚမွာ
ေက်ာင္း၀တ္စံုေလးေတြနဲ႔
ကေလးတခ်ဳိ႕ဟာ
မေသခ်ာတဲ့
မနက္ျဖန္ကို ရပ္ေစာင့္လို႔။      ။

အိေခ်ာ (၀ါထနာ)
၂၅ စက္တင္ဘာ၊ ၂၀၁၂
ရေနာင္းၿမိဳ႕

(ရေနာင္းၿမိဳ႕ရွိ အသက္ ၁၃ ႏွစ္ႏွင့္ အထက္ ပညာသင္ယူေနၾကေသာ ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူမ်ား အားလံုးအတြက္... အမွတ္တရ)

 

Powered by Bullraider.com